12 przykazań logopedycznych

12 przykazań logopedycznych dla rodziców małych dzieci

(według Leona Kaczmarka)

I  Narządy mowy dziecka kształtują się i zaczynają funkcjonować już w życiu płodowym.

Są one ogromnie wrażliwe na wszystkie bodźce fizyczne i chemiczne, zarówno sprzyjające jak i szkodliwe.

II  Mowa otoczenia powinna być poprawna.

Do dziecka trzeba mówić wolno, dokładnie i wyraźnie, trzeba zaniechać sztucznego spieszczania i używania tzw. języka dziecięcego.

III  Dziecko powinno reagować na aktywność uczuciową i słowną otoczenia.

  Z początku jest to uśmiech, ruch rączki, przegięcie ciała. Szybko  jednak nastąpią reakcje głosowe. Gdy ich brak, trzeba koniecznie zbadać słuch dziecka, gdyż może on być osłabiony.

IV Nie wolno ograniczać dziecka

Absolutnie nie wolno krępować dziecka w reagowaniu na aktywność otoczenia.

V Korzystaj z pomocy specjalistów

Jeśli dziecko ma nieprawidłową budowę narządów mowy (rozszczep warg, dziąseł, podniebienia, zniekształcenia w układzie szczęk, uzębienia itp.), powinno się bezwzględnie pójść z nim do lekarza specjalisty: chirurga plastyka, ortodonty.

VI  Dziecko leworęczne należy otoczyć specjalną opieką.

Nie wolno zmuszać go do posługiwania się prawą ręką, gdyż mogą wystąpić zaburzenia mowy.

 

 

VII Nie wolno ignorować dziecka

Kiedy dziecko samo zaczyna coraz więcej mówić nie wolno ignorować dziecka poprzez . obojętność lub uwagi, bo wówczas dziecko zamyka się w sobie, staje się nieufne.

VIII  Nie należy hamować żywiołowego pędu do mowy.

Trzeba wykorzystać ogromny ładunek uczuciowy, jaki dziecko wkłada w mowę.

IX  Dbaj o rozwój mowy swojego dziecka

Należy sprawdzać czy kształtowanie się mowy dziecka przebiega zgodnie z normą.

X  Nie przeszkadzaj i nie zmuszaj

Od momentu zdobycia przez dziecko umiejętności mówienia zdaniami nie wolno bezustannie przeszkadzać mu przez ciągłe poprawianie i zmuszanie do poprawnego powtarzania, gdyż dziecko nabawi się kompleksu niższej wartości, straci zaufanie do otoczenia, przestanie mówić.

XI  Rozmawiaj z dzieckiem

  Dziecko trzyletnie monologuje, ale chce też rozmawiać z otoczeniem, zadaje mnóstwo pytań i przepada za opowiadaniami. Nie wolno lekceważyć tych faktów, gdyż pomaga to dziecku w wysławianiu się, w umiejętności wyrażania swych myśli i uczuć.

XII  Nie poddawaj się

Jeśli mimo wszystko nie udało się zapobiec powstaniu defektów mowy, nie wolno opuszczać rąk. Logopedzi są w stanie pomóc dziecku, o ile rodzice i wychowawcy będą z nimi jak najściślej współpracować.

Artykuł powstał w oparciu o literaturę

Kaczmarek L „Nasze dziecko uczy się mowy”, wyd. 1-5, Wydawnictwo Lubelskie,

„Opieka nad wymową dziecka w Polsce”, „Logopedia” 1960, t. 1